تیپ #۲۲

پروتکل MCP: یک دوشاخهٔ استاندارد برای ابزارهای ایجنت

پروتکل MCP یک استاندارد باز است که به ایجنت اجازه می‌دهد ابزارهای بیرونی را از طریق یک رابط یکسان کشف و فراخوانی کند، بدون آنکه برای هر جفت مدل و ابزار یک اتصال اختصاصی بنویسید. کافی است یک بار سرور MCP را بسازید 🔌 و بعد هر کلاینت سازگاری بتواند از همان سرور استفاده کند. نتیجهٔ عملی این کار کاهش تعداد اتصال‌ها از N×M به N+M است و تعریف ابزارها هم داخل خود سرور می‌ماند، نه در پرامپت شما.

توضیح کامل‌تر

پروتکل MCP یا Model Context Protocol یک لایهٔ ارتباطی استاندارد میان مدل‌های زبانی و دنیای بیرون است. معماری آن ساده است: یک سرور MCP قابلیت‌های خود را معرفی می‌کند و کلاینت، یعنی همان ایجنت، در ابتدای اتصال با یک دست‌دادن (handshake) می‌فهمد چه ابزارها، منابع و پرامپت‌هایی در دسترس است. ارتباط روی JSON-RPC 2.0 انجام می‌شود و دو حالت انتقال رایج دارد: stdio برای ابزارهای محلی و HTTP برای سرورهای راه دور. نکتهٔ کلیدی این است که تعریف ابزار از کد ایجنت جدا می‌شود؛ به‌جای نوشتن یک تابع اختصاصی برای هر سرویس، یک بار سرور می‌سازید و همان سرور در هر کلاینت سازگاری قابل استفاده است. برای نمونه، یک سرور MCP برای فایل‌سیستم می‌تواند به هر agentی اجازهٔ خواندن و نوشتن فایل بدهد، بدون آنکه یک خط کد اتصال تازه لازم باشد. به همین دلیل تعداد اتصال‌های لازم از N×M به N+M کاهش پیدا می‌کند و افزودن ابزار جدید به ایجنت تبدیل به یک کار پیکربندی می‌شود، نه یک پروژهٔ مهندسی.