تیپ #۱۴
هماهنگ‌سازی چندعاملی: یک عامل رهبر، چند عامل کارگر
به‌جای اینکه یک عامل تن‌ها کل مسئله را در ذهنش نگه دارد، کار را تقسیم کنید: یک عامل رهبر هدف را به زیرکارهای مستقل می‌شکند و هر زیرکار را به یک کارگر تازه می‌سپارد که فقط زمینه‌ی مرتبط را در اختیار دارد. کارگرها موازی اجرا می‌شوند و نتیجه‌ی ساخت‌یافته برمی‌گردانند، و در پایان رهبر همه را در یک پاسخ واحد ادغام می‌کند. وظیفه‌ی رهبر را محدود به برنامه‌ریزی و مسیریابی نگه دارید 🧭 و برای هر کارگر قرارداد خروجی صریح تعریف کنید تا مرحله‌ی تجمیع به حدس و گمان تبدیل نشود.
توضیح کامل‌تر
الگوی ارکستراسیون جایی به کار می‌آید که مسئله آن‌قدر بزرگ یا چندشاخه است که یک عامل واحد نمی‌تواند هم‌زمان آن را برنامه‌ریزی و اجرا کند. در این ساختار، عامل رهبر نقش مغز متفکر را دارد: هدف را به زیرکارهای مستقل می‌شکند، ترتیب و وابستگی‌ها را تعیین می‌کند و برای هر زیرکار فقط زمینه‌ی مرتبط را به کارگر مربوطه می‌دهد. مزیت اصلی این جداسازی، تمیز ماندن پنجره‌ی زمینه است؛ کارگر لازم نیست تاریخچه‌ی کل گفتگو را ببیند و همین باعث می‌شود دقت مدل بالا برود و مصرف توکن پایین بیاید. از طرف دیگر، چون کارگرها موازی اجرا می‌شوند، زمان پاسخ کل سیستم هم کاهش پیدا می‌کند. نکته‌ی حیاتی این است که رهبر باید خروجی هر کارگر را در یک قالب مشخص، مثلاً JSON با فیلدهای از پیش تعریف‌شده، دریافت کند، وگرنه مرحله‌ی تجمیع به یک مسئله‌ی مبهم تبدیل می‌شود. برای نمونه، در یک ایجنت پژوهشی، رهبر موضوع را به چند زیرپرسش تقسیم می‌کند، هر کارگر یک زیرپرسش را جستجو و خلاصه می‌کند و در پایان رهبر پاسخ‌ها را کنار هم می‌گذارد و تناقض‌ها را حل می‌کند. اگر عمق واگذاری را محدود نکنید، مثلاً حداکثر دو سطح، احتمال حلقه‌ی بی‌پایان و انفجار هزینه به‌شدت بالا می‌رود.
← بازگشت به همهٔ نکته‌های روز