تیپ #۷
کارهای بزرگ را پیش از اجرا به قدم‌های کوچک بشکنید
وقتی از یک ایجنت می‌خواهید همه‌چیز را یک‌جا انجام دهد، معمولاً خروجی مبهم و نیمه‌کاره تحویل می‌گیرید. راه بهتر این است که اول یک برنامه‌ی صریح بسازد: فهرست کوتاهی از زیرکارها که هرکدام به‌تنهایی قابل انجام و قابل بررسی باشند. 🪜 بعد همان قدم‌ها را یکی‌یکی اجرا کنید و نتیجه‌ی هر مرحله را به مرحله‌ی بعد بدهید. این‌طوری زمینه‌ی کمتری مصرف می‌شود، خطاها محلی می‌مانند و مسیر پیشرفت هم قابل بازبینی است.
توضیح کامل‌تر
تجزیه‌ی کار به مراحل کوچک یکی از ساده‌ترین و در عین حال مؤثرترین تکنیک‌ها در ساخت ایجنت‌هاست. وقتی همه‌ی کار در یک پرامپت واحد خواسته می‌شود، مدل باید هم‌زمان هدف کلی، جزئیات، ترتیب منطقی و قالب خروجی را در ذهن نگه دارد و همین فشار باعث می‌شود بخشی از کار را نادیده بگیرد یا خروجی را نیمه‌کاره رها کند. با شکستن کار به زیرکارها، هر مرحله فقط به اطلاعات لازم خودش نیاز دارد، پس پنجره‌ی زمینه کوچک‌تر می‌ماند و کیفیت تصمیم‌گیری بالاتر می‌رود. مزیت مهم دیگر این است که خطاها محلی می‌شوند: اگر مرحله‌ی سوم اشتباه بود، همان را دوباره اجرا می‌کنید و لازم نیست کل زنجیره را از صفر بسازید. برای مثال درخواست «تحقیق بازار و نوشتن گزارش» را می‌توان به چهار قدم تبدیل کرد: جمع‌آوری فهرست رقبا، استخراج قیمت‌ها، خلاصه‌سازی یافته‌ها و نوشتن پیش‌نویس نهایی. الگوی رایج این است که ایجنت اول یک برنامه‌ی صریح تولید کند و بعد هر آیتم برنامه را جداگانه اجرا و نتیجه را به مرحله‌ی بعد پاس بدهد. این کار همچنین به شما امکان می‌دهد بین مراحل، خروجی را بررسی و در صورت نیاز مسیر را اصلاح کنید.
← بازگشت به همهٔ نکته‌های روز