تیپ #۴

ابزارها: دست‌های ایجنت برای کار با دنیای بیرون

ابزار در واقع یک تابع ساده است که با نام، توضیح و اسکیمای مشخص به مدل معرفی می‌شود. مدل خودش آن را اجرا نمی‌کند؛ فقط درخواستی ساخت‌یافته تولید می‌کند، کد شما آن را می‌چرخاند و نتیجه دوباره به گفت‌وگو برمی‌گردد. همین حلقه است که یک مدل زبانی را به ایجنت تبدیل می‌کند 🔧، چون به آن اجازه می‌دهد به‌جای حدس زدن، فایل بخواند، به دیتابیس وصل شود یا API صدا بزند.

توضیح کامل‌تر

مدل زبانی به‌تنهایی فقط توکن تولید می‌کند و هیچ راهی برای دیدن وضعیت واقعی سیستم ندارد. ابزار همان پل ارتباطی است: یک تابع با نام، توضیح و اسکیمای ورودی مشخص که مدل می‌تواند درخواست فراخوانی‌اش را بدهد. نکته مهم این است که اجرای تابع هرگز کار مدل نیست؛ مدل فقط یک خروجی ساخت‌یافته مثل نام تابع و آرگومان‌ها می‌سازد، برنامه شما آن را اعتبارسنجی و اجرا می‌کند و نتیجه را به‌صورت پیام به مدل برمی‌گرداند. این چرخه باعث می‌شود ایجنت بتواند اطلاعات تازه بگیرد، عملیات واقعی انجام دهد و در صورت خطا دوباره تلاش کند. برای مثال، به‌جای اینکه از مدل بخواهید قیمت دلار را حدس بزند، یک ابزار get_exchange_rate تعریف می‌کنید که به یک API واقعی وصل است و مدل فقط تصمیم می‌گیرد چه زمانی آن را صدا بزند. هرچه توضیح و اسکیمای ابزار شفاف‌تر باشد، مدل کمتر اشتباه می‌کند و ایجنت قابل‌اعتمادتری می‌سازید.