تیپ #۳
هر agent با حلقه ادراک، تصمیم و عمل کار می‌کند
هر سیستم هوشمندی، از یک ترموستات ساده تا یک دستیار کدنویسی، در یک چرخه سه‌مرحله‌ای کار می‌کند: وضعیت فعلی را ادراک می‌کند، درباره اقدام بعدی تصمیم می‌گیرد و بعد آن را در محیط اجرا می‌کند. نکته اصلی، بسته شدن همین حلقه است: هر اقدام دنیا را تغییر می‌دهد و این تغییر ورودی مرحله بعدی ادراک می‌شود، پس چرخه بی‌وقفه تکرار می‌شود 🔁 تا هدف محقق شود. اگر بتوانید این سه مرحله را در سیستم خودتان نام‌گذاری کنید، عیب‌یابی خیلی ساده‌تر می‌شود، چون هر خطا در نهایت یا ادراک ناقص است، یا سیاست تصمیم‌گیری ضعیف، یا اقدامی که هرگز به محیط نرسیده.
توضیح کامل‌تر
حلقه ادراک، تصمیم و عمل ساده‌ترین الگویی است که رفتار یک agent را توصیف می‌کند: در مرحله ادراک، ورودی‌های خام مثل متن کاربر، خروجی یک API یا وضعیت پایگاه داده به یک نمایش از وضعیت فعلی تبدیل می‌شوند. در مرحله تصمیم، سیاست agent که می‌تواند یک مدل زبانی، یک قاعده شرطی یا یک شبکه عصبی باشد، بر اساس همان وضعیت انتخاب می‌کند چه کاری انجام دهد. در مرحله عمل، آن تصمیم به فراخوانی یک ابزار، تولید متن یا تغییری واقعی در محیط تبدیل می‌شود. چیزی که این سه مرحله را به یک agent واقعی تبدیل می‌کند، بسته شدن حلقه است: نتیجه عمل دوباره به ورودی ادراک برمی‌گردد و چرخه ادامه پیدا می‌کند. مثلاً یک agent پشتیبانی مشتری تیکت را می‌خواند (ادراک)، تصمیم می‌گیرد درخواست بازگشت وجه را ثبت کند (تصمیم)، API مربوطه را صدا می‌زند (عمل) و سپس پاسخ API را به عنوان وضعیت جدید ادراک می‌کند. اگر این چرخه را در معماری خودتان جدا و قابل مشاهده نگه دارید، عیب‌یابی بسیار ساده‌تر می‌شود، چون هر شکست را می‌توان به یکی از این سه مرحله نسبت داد، نه به «هوش» مدل.
← بازگشت به همهٔ نکته‌های روز